چارانه

ما زِ یاران، چشم یاری داشتیم خود غلط بود آنچه می پنداشتیم (حافظ) چشم یاری مثل حافظ، از رفیقان چشمِ یاری داشتم راست می گفت و غلط بود آنچه می پنداشتم چوبِ خشکی هم اگر بودی، درختی می شدی حیف از آن عشقی که من در سینه ی تو کاشتم مثلِ رودی که به سختی، پُشتِ سدّی مانده است موجِ رفتن، در دو پایت بود و من نگذاشتم بر سرِ هر کس کلاهی می گذارد روزگار من کلاهم را ولی با دست خود برداشتم اینچنین آسوده جانم را نگیر اِی زندگی چون برایِ مُردن خود، آرزو ها داشتم چارانه...

آغاز تو و حُسنِ خِتامت شده است

هر مصرع من، تکیه کلامت شده است

از اینکه تهی دست شدم، باکی نیست

شش دانگ رباعی ام به نامت شده است

چارانه...

با غفلت من، چشم چرانی کرده

خامش شده چون چرب زبانی کرده

هر لحظه هزار مرتبه می میرم

با زندگی ام، مرگ، تبانی کرده

چارانه...